Galeria Städel (Museumsufer 63) - Frankfurt jest uważana powszechnie za najwszechstronniejszą galerię sztuki w Europie. Inaczej, niż w przypadku galerii monachijskiej czy berlińskiej, nie wywodzi się ona ze zbiorów królewskich. Galerię Städel w Frankfurt powołał ją do życia na pocz. XIX w. frankfurcki bankier jako akademię sztuk pięknych, gdzie studenci mogli korzystać dla nauki ze spuścizny dawnych mistrzów. Galeria Städel szczyci się bogatym zbiorem obrazów wczesnej szkoły niderlandzkiej. Klejnotem kolekcji jest arcydzieło Jana van Eycka Lucca Madonna. Są tu też przenikliwe portrety mężczyzn Memlinga i Massysa oraz jedna z najwcześniejszych znanych prac Boscha, Chrystus ukazany ludowi. Mimo konwencjonalności, widać już charakterystyczną dla artysty skłonność do karykatury i deformacji. Częsty motyw w dziale malarstwa niderlandzkiego – Madonna z Dzieciątkiem – dominuje także w kolekcji włoskiej. Na czoło wybija się natchniona, eteryczna wizja Fra Angelica. Okazję do fascynujących porównań rozmaitych ujęć tego tematu stwarzają pomieszczone tu obrazy Verrocchia, Moretta da Brescii, Perugina, Belliniego, Cimy i Carpaccia. Inne włoskie rarytasy to: Zwiastowanie Carlo Crivelliego, Święty Marek Mantegni, Portret kobiety idealnej Botticellego oraz Dama z pieskiem Pontormo.

źródło: http://www.przewodnik.onet.pl/

Poczesne miejsce w zbiorach XVII-wiecznych zajmują prace frankfurtczyka Adama Elsheimera. Malował zazwyczaj obrazy niewielkiego formatu, nietypowy jest zatem rozmiar eksponowanego w Städel siedmioczęściowego Ołtarza Świętego Krzyża. Obok widnieją tegoż autora Potop – majstersztyk kondensacji – oraz Sen Józefa. Do wielbicieli Elsheimera zaliczali się malarze tej miary co Poussin, Claude i Rubens. Ich obrazy skupia dział następny. Tam również wystawiony jest najbardziej barokowy z obrazów Rembrandta, Oślepienie Samsona. Z dynamizmem tego dzieła kontrastuje spokojny i stonowany, bardzo wczesny Dawid grający na harfie przed Saulem. W pobliżu znajduje się przesycony światłem Geograf Vermeera, a także wiele innych prac pomniejszych holenderskich twórców XVII w. Wśród mniej licznie reprezentowanych dzieł XVIII-wiecznych napotkać można dwie prace z cyklu Okrucieństwa wojny Goi, finezyjną i pełną uroku Wyspę Cyterę, dzieło Watteau, a ponadto malowidła Tiepola, Canaletta i Chardina.